Uit je luie gamerstoel

De deurbel ging. Het was toen nog een triller. Een bel die beter bij een wekker paste dan boven de deurpos en het geluid vloog door het huis als een wilde Pidgey (al waren die beesten toen nog lang niet bekend in Europa).

Twee jongens van een jaar of acht, Zeeuwse klei aangekoekt op de donkergroene regenlaarzen en de felgekleurde nylon jaren ’90 jasjes, keken bijna verschrikt op naar de vrouw van middelbare leeftijd die de deur open deed. Eén van hen wist het brokje schrik in zijn keel weg te slikken en vroeg: “Mag Nikos buiten komen spelen?”

Of het een simpeler tijd was, is niet te zeggen. Vechtpartijtjes waren dagelijks aan de orde en respect werd vaak afgedwongen door de perfect gefreesde (van ‘frezen’, niet ‘vrezen’) AK’s die we met ons meedroegen het bos in. Had je enkel een stok die leek op een geweertje, dan was je een sukkel.

Het is een overstatement om te zeggen dat de Super Nintendo alles veranderde. Het bos werd niet gelijk verruild voor de huis- of slaapkamer en we werden niet opeens eenzame nerds die blikken energiedrank achterover sloegen als mana potions. Maar de aantrekkingskracht van het apparaat was wel meteen duidelijk.

Er kunnen volledige kalenders worden afgestreept met de dagen dat we probeerden door de eerste wereld van Super Mario Bros. te komen (overdrijven is een vak en toevallig een ambacht waar ik talentvol in ben). Toch bleef het gamen in die vroege jaren een gezelschapsding. Controllers werden doorgegeven als je ‘dood’ ging en met de Nintendo 64 en het James Bond spel Goldeneye zaten we soms in groepen van zes te schreeuwen naar het scherm en elkaar.

De revolutie kwam voor mij bij de aanschaf van onze echt eigen PlayStation en de ontdekking van Final Fantasy VIII zorgde bij mij wel voor een ommezwaai. Ik was niet meer afhankelijk van anderen om te gamen en nooit meer kreeg ik het naar mijn kop dat ik er niets van bakte, maar ergens ging de lol er ook af. Langer dan een uurtje kon ik niet meer op de bank blijven zitten. In tegenstelling tot mijn jongere broertje.

Online games als Counterstrike en World of Warcraft beloofden verandering. Samen gamen op afstand werd de nieuwe trend maar de scheldkanonnades in de chats waren niet aan mij besteed. Noobs werden genadeloos hard afgemaakt. De anonimiteit van het internet maakte het gemakkelijk voor iedereen om te roepen wat hij wilde zonder acht te slaan op de gevoelens van de ander en het gebeurde meermaals dat een digitale scheldpartij zich in de echte wereld materialiseerde op LAN-party’s.

Bovendien veranderden we langzaamaan wel in die opgesloten gamers. Iedereen heeft een moeilijke huid in zijn pubertijd maar er waren gevallen die zich duidelijk onderscheidden van de rest. Dagenlang achter een flikkerend beeldscherm in een verduisterde kamer (anders zijn de graphics echt niks), de inname van allerlei smerige voedingsstoffen van de Aldi en het gebrek aan beweging, buitenlucht en slaap zorgden bij sommige leeftijdgenootjes voor een uitspatting aan acne en een grove motoriek die precies dat was: grof.

Gamers zullen gamers blijven en ik beschuldig niemand ervan dat hij contactgestoord is of wordt van gamen. Er zijn talrijke studies die de positieve effecten van gamen uitwijzen (want die zijn er wel degelijk) maar het binnen zitten achter een scherm is wat mij altijd een beetje tegenstond.

Tot mijn huisgenoot gisteren thuiskwam met het verhaal dat hij de hele avond Pokémon GO aan het spelen was. Buiten in het park. Met mensen die hij heeft ontmoet omdat zij ook Pokémon GO spelen. Mijn iPhone is te oud om de app te ondersteunen (ik heb inderdaad nog een iPhone 4). Daar gaat mijn kans een sociale gamer te worden.

Ach voorlopig zit ik toch nog wel even op de bank.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s