Op geleide van pijn

We zitten op het terras van het café bij mij op de hoek. Ik een Tank 7 in mijn glas, hij een Zatte van Brouwerij ‘t IJ. Er staat een lichte wind en ondanks de bewolking is het toch een beetje drukkend buiten. Alsof er elk moment iets uit de lucht kan vallen.

Al een week zit ik thuis met een gekneusde enkel en pols. Van de typisch Amsterdamse trap gevallen, ongeveer een meter voor ik de grond raakte. Röntgenfoto’s wijzen geen breuk aan en de verplegers van het OLVG in west sturen me naar huis met twee lappen drukverband en de boodschap dat ik op ‘geleide van pijn’ verder moet gaan.

Verplicht en betaald thuis zitten. De Nederlandse droombaan en een geweldig effect van de verzorgingsstaat en de jarenlange gevechten van vakbonden om werknemers de rechten te geven die ze verdienen. Ik verveel me kapot.

In de loop van de week heb ik een grappig loopje ontwikkeld en ik strompel op pure wilskracht heen en weer naar de Turkse supermarkt op nog geen dertig van mijn deur. Het duurt me meer dan vijf minuten om er te komen. De langzaam stervende peterselie en tijm heb ik thuis met zorg en aandacht weer tot leven weten te wekken. Op de vensterbank vangen ze meer zon dan in de keuken en ik geef ze twee keer per dag water.

Door mijn loopje en mijn plantenliefde noemt mijn Duitse huisgenootje mij liefkozend Quasimodo. Inderdaad. Ik kan slechts bijna lopen. Slechts bijna de deur uit. Slechts bijna ben ik volwaardig homo sapiens sapiens. Voor mijn eigen oordeel ben ik homo sapiens vitium.

Nooit gedacht dat ik een biertje op een bewolkt zondagavond terras zo zou waarderen. Hele dagen zittend voor mijn raam heb ik de dagelijkse bewegingen in de Tweede Nassaustraat bijna uit mijn hoofd geleerd. Yuppen fietsen heen en weer tussen Westerpark en de Jordaan. Ik verbaas me over de Surinamer naast mijn huis die al twee dagen dicht is. Gebeurt normaal gesproken nooit. De twee stratenmakers met licht-Twentse tongval die het werk stilleggen en rubbernekken om naar langsfietsende schoolmeisjes te loeren zijn bijna familie geworden. De vieze ooms van de familie dan.

Terwijl wij slap ouwehoeren zoals mannen dat kunnen (afgewisseld serieus maar voornamelijk grote verhalen genomen met een flinke korrel zout gevolgd door aanstekelijk schaterlachen) komt er van de andere kant van het terras een meisje op ons af. Gestreept zomerjurkje dat mij doet denken aan zomeravonden in Marseille en een felgroene fleece deken om zich heen geslagen tegen een onwaarneembare kou.

Vlak voor de ingang van het café houdt ze halt bij het zicht van andersgekleurde dekens.

“Ik neem toch deze hoor.” Ze zegt het tegen ons alsof ze net het mooiste besluit van haar leven genomen heeft. “Want dat groen vind ik maar niks.”

Mijn vriend draait zich in zijn stoel en kijkt om zich heen. “Ik heb ook deze voor je”, zegt hij. “Paars.”

Haar ogen worden groot. “Paars! Jaaaaaa!”

Ze lult nog wat slap over welke kleur fleece deken zij het beste bij haar zuid-Franse jurkje vindt passen en loopt uiteindelijk het café weer in en uit. Terug naar haar groep vrienden die gezellig kletsen en peukjes roken. Nog net in het zicht van een paar doorbrekende zonnestralen.

Ze was me al opgevallen. Hoe ze aandacht zoekt bij haar vrienden. Ze gaat niet mee met het gesprek en voelt zich buitengesloten. Probeert betrokken te worden door haar armen om haar vriend heen te slaan. Wanneer ze een kwartier later haar armen om een andere jongen in de groep slaat, heb ik geen idee meer wie haar vriend moet zijn. Zo af en toe gaat ze aan de gracht staan, een metertje of wat van hun tafel vandaan en kijkt (zij denkt bedenkelijk) over het zacht golvende water in de hoop dat het iemand opvalt.

Wij rekenen af. Mijn vriend haast zich naar de bushalte. Zijn trein heeft hij al gemist maar het boeit hem weinig. Op geleide van pijn hops ik de tien meter naar mijn voordeur en op geleide van pijn zoekt zij verder naar erkenning.

Advertisements

One thought on “Op geleide van pijn

  1. τωρα να σου ευχομουν να εισαι συχνα αρρωστος για να γραφεις τοσο ωραια πραγματα…δεν θα το εκανα..απλα γραφε…γραφε …γραφε…μας αρεση….

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s